De auteursrechten op internet zijn niks waard, zo lijkt het, want er wordt ontzettend veel overgeschreven (zo zou je dat vroeger doen, tegenwoordig is dat natuurlijk ctrl-c en ctrl-v.). Het bedrijf Cozzmoss bv zegt auteursrechten van aangesloten auteurs te beschermen. Ontdekt Cozzmoss dat een artikel ergens op internet opduikt zonder dat er toestemming voor is gegeven door de auteur zelf, dan kan de betreffende site-eigenaar een claim verwachten. Zonder waarschuwing vooraf. In de bloggerswereld heeft dat al tot veel verontwaardiging geleid. Het feit dat tot nu toe met name ‘kleine’ bloggers met Cozzmoss te maken hebben gekregen, lijkt bij alle verontwaardiging een rol te spelen. Die verontwaardiging is te begrijpen als je de rücksichtlose werkwijze van Cozzmoss beschouwt. Maar de getroffen webloggers mogen ook wel eens de hand in eigen boezem steken.

Het gebruik van het woord ‘gratis’ is met de intrede van internet met een factor x toegenomen. Muziek moet gratis zijn onder het mom van ‘de platenmaatschappijen verdienen veel te veel aan muziek’. Daarbij volledig voorbijgaand aan het feit dat muzikanten op die manier natuurlijk ook een inkomstenbron zien opdrogen. Films ondergaan binnen enkele jaren hetzelfde lot: als we allemaal glasvezelverbindingen hebben, is het up- en downloaden van speelfilms en documentaires technisch gezien geen enkel probleem meer. Of zoiets onfatsoenlijk is, illegaal of immoreel, zal veel internetters een biet zijn. Als de pakkans klein genoeg is, vervliegen alle intrinsieke normen.

Teksten en foto’s ondergaan al jaren dit lot. Niet alleen worden teksten en foto’s voor ‘eigen gebruik’ gekopieerd, maar kennelijk zijn er ook mensen die ze gewoon herpubliceren, op hun eigen weblog of verenigingssite. ‘Het stond op internet, dus het is gratis’ lijkt hier de simpele redenering te zijn. De mensen die dit doen vragen zich kennelijk nooit af waar de journalist of de fotograaf zijn brood van betaalt… Of het interesseert ze gewoon niet hoe een ander uitkomt met zijn huishoudbudget. Het is die mentaliteit die een bedrijf als Cozzmoss aanzet tot de eerder genoemde harde maatregelen.

Er is voor webloggers voldoende ruimte om met artikelen van anderen in de weer te gaan, zonder inbreuk te maken op het auteursrecht. Citeren mag namelijk wel (een aloud goed journalistiek gebruik). Natuurlijk meld je dan je bron en voozie je deze van een linkje. Wil je graag een compleet artikel plaatsen, dan kun je altijd contact opnemen met de auteur. Nee heb je, ja kun je krijgen. Cozzmoss verwijst bij haar activiteiten graag naar de Auteurswet uit 1912 (!). Een oudje inderdaad. Maar ik zou graag willen verwijzen naar het begrip ‘fatsoen’. Zomaar iets gebruiken zonder te betalen terwijl de maker daarvan er zijn brood mee moet verdienen is onfatsoenlijk. En dat verdient misschien niet meteen een buitenproportionele claim van om en nabij de 1000 euro, maar wel een fikse tik op de vingers.

Uitgevers (dus ook iedereen met een weblog) zouden op hun website duidelijk moeten aangeven hoe het met de rechten is geregeld. Dat kan heel eenvoudig en vooral eenduidig door bijvoorbeeld een Creative Commons licentie te vermelden. Een kopieerder kan dan in ieder geval nooit meer roepen ‘ik wist het niet’. Bovendien getuigt het van goed gastheerschap als je aan je bezoekers duidelijk maakt wat zij wel en wat zij niet op je website mogen doen.

Tot slot, voor de goede orde, op deze site werken we met de volgende licentie:
.